Rozdział 4

~ Ivy's POV ~

Gdy zabrałam rękę z ciepłej dłoni chłopaka, Harry był już w połowie drogi do kampera.

-Czemu idziesz?!- krzyknęłam.

-Dostałem sms-a od Gemmy! Muszę zadzwonić do mojej siostrzyczki- zaśmiał się gardłowo- pogadamy jutro!

Zniesmaczona tym faktem, gdyż miał mi powiedzieć coś ważnego pomachalam krótko na pożegnanie. Byłam w pełni przekonana, że jak najszybciej chciał się mnie pozbyć. 

-Która godzina?- spytał Zayn'a zakładając pasemko włosów za ucho.

-Za dwie dwunasta- odparlam, przelotnie zerkając na swoją komórkę.

-Chyba muszę już iść- sklamalam. Gdyby był tutaj Harry zostałabym tak długo, aż nie powiedziałby mi o co chodzi.

-To do zobaczenia na śniadaniu- szepnął Niall wprost do mojego ucha gdy zamykl mnie w szczelnym uścisku.

-Tak Nialler. Śpij dobrze. Niech ci się przyśni... nieważne- dość mocno klepnelam jego plecy. Jeśli przestałby być taki słodki mogłabym go polubić. Cóż, nawet teraz nie jest taki najgorszy.

-Dobranoc Ivy- odchrząknal Liam chcąc odciągnąć ode mnie tego natręta.

-Cześć chłopaki!- wrzasnelam odprowadzając ich wzrokiem aż do kamperów.

Rodzeństwo zmyło się wcześniej niż przypuszczałam, więc zadowolona obkręcilam się wokół własnej osi i robiąc kilka nieokreślonych figur rękami wbiegłam do domku. Kilka dziewczyn spało już w najlepsze, więc nie chcąc ich budzić na palcach skierowalam się do mojego łóżka. Otulona w śpiwór i niebieski koc ustawilam alarm na komórce, po czym schowałam urządzenie pod poduszką. Delikatnie położyłyłam głowę i przymykając oczy próbowałam zasnąć. 

-Kurwa...- zaklelam pod nosem gdy ów przedmiot charakterystycznie zawibrował.

                                      Śpisz? xx Harry

Z jakiej racji on ma mój numer?! Chciałabym przemilczeć tą wiadomość, ale mój kochany mózg, którego niby używam nagle obudził się do życia i wyobrażam sobie, jak zdesperowany kopie i bije ściany swojego "mieszkania". Szybko nacisnelam 'Odpowiedz' i wystukalam treść wiadomości.

                          Nie, ale powinnam. W końcu jutro

                                   pracowity dzień! xx Ivy

Zadowolona z siebie mialam skrytą nadzieję, że chłopak odpisze. Nie mylilam się. Kilka sekund później na  moim ekranie pojawia się biało-żółta kopertka informująca o nowej wiadomości.

                                       Mogę dać ci luzy ;p 

                            Przecież jesteś moją ulubioną

                                   podopieczną. xx Harry

Moje serce dziwnie łopocze piersi. Co jest, kurde?!

~ Harry's POV ~

Leżałem na swoim łóżku i musiałem przyznać, że jestem dziwnie szczęśliwy. Pierwszy do niej napisałem i chociaż wymieniliśmy te trzy marne sms-y, cieszyło mnie to. Opuściłem powieki i wzdychając nucilem pod nosem melodyjkę, którą usłyszałem w reklamie papieru toaletowego.

-Aaa!!!- dziki krzyk rozniosl się po kamperze, a ja spadłem z mojego posłania.

-Lou! Nikt cię nie nauczył pukać?!- wydarlem się na całe gardło patrząc na czerwoną twarz chłopaka.

-No przepraszam- zrobił smutną minkę- ale przybiegłem do ciebie, bo strasznie szybko się zmyłeś. Co jest?- położył dłonie na kolanach i pochylil się w przód.

-Nic...- wymamrotalem próbując schować wibrujący telefon do kieszeni. Nie umknęło to jego uwadze.

-Daj!!!- rzucił się na mnie tym samym wyszarpując ze schowka urządzenie. Moje nowe spodnie!

-Ooo.. czyżby nasz mały Harry znowu...?

-Wcale nie!- zaoponowalem- Ivy to tylko koleżanka. Przecież wiesz jaka była dla mnie na zawodach.... Przez ten czas muszę wszystko odbudować. Nie chcę tego zniszczyć.

-Ale przypomnij sobie przez kogo taka była. Bardzo źle się wtedy zachowałeś. Musiała zatrzymać treningi na dwa miesiące, a to przez osobę, której ufała i...

-Nie kończ! Wiem co chcesz powiedzieć. Ale przez to będę miał jeszcze gorsze wyrzuty sumienia.

-Cóż. Chcę ci tylko pomóc. Rozumiem, że to było dla ciebie ciężkie i przez długi czas nie dostawałeś drugiej szansy. Jestem przekonany, że jej też zależy na ociepleniu waszych kontaktów- jego kąciki ust delikatnie uniosly się do góry- na pewno się wam ułoży.

Mój przyjaciel wstał i wychodząc ostatni raz na mnie spojrzał.

-Nie spieprz tego młody- nie ma go.

Sięgnąłem po telefon leżący na dywanie i szybko odpowiedziałem na jej wiadomość. Po chwili zdecydowałem się zakończyć konwersacje. Musi mieć siłę na jutrzejszy trening.

                            Dobranoc, piękna. xx Harry

Zestresowany ulozylem się wygodnie i przymknąłem oczy. Pojawiła się tutaj tak niespodziewanie. Od jutra wcielam mój plan w życie.